Varlığım bile ağır geliyor anıma…

Buz gibi soğuk bu kış gününde,  üstelik günlerden cuma, ve şubatın 7si…

Hassas ve kırılganım iki gündür.

Kelimeler, cümlelere ve sorulara dönüşüyor zihnimde. Bu iyiye alamet olsa bari…

Yolumun doğru veya benim yolum olup olmadığını sorgulamaya başladım. Evrenden bu konuda yardım almam gerekiyor. Eğer devam etmem uygun ise beni destekleyerek sırtımda gücünü hissettirsin!

Omuzlarım çökük. .. Omurgam eğildi. ..

Yağmurda sümüklerimi çeke çeke, ulu orta ağladım.

Sebebini ben bile bilmiyorum.

Neden burada olduğumu bilmiyorum. Nereye gitmem gerektiğini bilmiyorum. Nereye gitmek istediğimden emin değilim.

Korkuyorum.

Varlığım bile ağır geliyor anıma!

Bir mucizeye ihtiyacım var. Ne olursa, nere olursa, kim olursa, nasıl bir son ya da başlangıçsa da!

Pazar sabahı dolunay var ve ben sanırım tüm enerjim ile oraya akıyorum.

Sürüklenmeme izin verdim.

Hiç bir şey yapmak içimden gelmiyor.

“Pazar öğleden sonrası şiir yazan bir robot olmak istiyorum…”

Screenshot_2020-02-03-03-13-12

” Bana gelince; Ben dümdüz giderken, birden sana kıvrılan bir yol gibiyim…” İlhan Berk’e sevgiler…

Küheylan’a….

Varlığım bile ağır geliyor anıma…’ için 2 yanıt

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s